Şu an hayatım nasıl?

Hem hatalarımı düşünmek hem de verdiğim kararları gözden geçirmek adına böyle bir yazı yazmayı düşündüm.

Geçtiğimiz 3 ay benim için ölüm gibiydi. Her şeyimi kaybettim, ne doğru dürüst güvenebileceğim bir insan ne de bir motivasyonum kaldı. Şu an tek derdim üniversiteyi hangi bölüm olursa olsun kazanıp bu evden gitmek. Geçen bu sürede bir çok insandan almadığım hakaret yemediğim kazık kalmadı. Ne kadar uzak durmaya çalışsam da orta yaş krizindeki erkekler yine peşimi bırakmıyor. Tamam, kabul ediyorum bende de suç var kafamı dağıtmak için kahve veya yemek davetlerini reddetmiyorum ancak, ulan, bir kere de yaşıma yakın birisinden gelsin şu davet.

Köpeğim moliş çok yaşlandı, koltukların üzerine bile çıkamıyor artık. Onu yakında kaybedeceğimin farkındayım ama elden bir şey gelmiyor psikolojimi hazırlamak zorundayım.

Okula gelirsek, müdür hâlâ ufak bir hata yapmamı bekliyor ki okuldan atsın. Sabrımı sınayan öğrenciler hâlâ işlerine devam ediyorlar. Dışlanmak umrumda değil hatta keşke beni hayalet gibi görseler de hiç yanaşmasalar.

Sağlık sebebiyle gluteni kestim 2-3 gün önce. Hâlâ alışamasam da artık market alışverişime, dışarda yediğim yemeklere ekstra dikkat etmem gerekiyor. Vücuduma minimum derecede karbonhidrat girişi olduğu için çok kilo verdim. 43 kiloya düştüm.

Hâlâ çok özlediğim birisi var, hâlâ rüyalarıma giriyor. Zaman zaman halüsinasyon gördüğümü düşünüyorum. Çıtırından ya deliriyorum ya da depresyona giriyorum.

Her neyse, sanırım her şey yolunda.